உயிர் மற்றும் மரணத்தின் நடுவே

மருத்துவமனையின் காற்று, மருந்தின் கூர்மையான நாற்றத்துடன்

என் நுரையீரலை நிறைத்துக்கொள்கிறது;
அது ஒரு சாதாரண வாசனை அல்ல —
உயிர் காக்கும் கடைசி போரின் மணம்.

அந்த அறைக்குள் நுழையும்போது,
மரணத்தின் விளிம்பில் சுவாசிக்கும் கண்கள்,
என் மனதை பிளக்கும் இரு உணர்வுகளை ஊற்றுகின்றன —
பயம்… மற்றும் பரிவு.

என் வீட்டு வாசலில் மரணம்
மெதுவாக தட்டுவதைப் போல் உணர்கிறேன்,
ஆனால் அதே நேரத்தில்
ஒரு தாயின் மடியில் இருக்கும் ஆறுதலின் குரலும் கேட்கிறது.

வெள்ளைக் கட்டில்களின் மீது சூரிய ஒளி பொழிகிறது,
அது குருதியின் செந்நிறத்தை மறைக்கிறது;
ஆனால் அந்த ஒளிக்குள்,
வேதனையின் அடங்காத கதறல்
என் செவிகளில் குத்துகிறது.

ஒவ்வொரு மூச்சும் இங்கே
நம்பிக்கையும் நிழலும் சேர்ந்த
ஒரு முடிவில்லா நடனம் போல…

---